دشمنتان غمین و سرشکسته

ساکت و محزون و خموش و خسته

سه شنبه ی قشنگتان به شادی

غدیر فرخنده ی تان ، خجسته

دلت همیشه بانشاط و مفتون

سرخوش و دلگشاده باش و مجنون

وقت شما بخیر و نیکروزی

غدیرتان خجسته باد و میمون

صبر و شکیبای شما مبارک

چشم فریبای شما مبارک

دوباره روزتان پر از قشنگی

غدیر زیبای شما مبارک

مهدی حبیبی

شعر یعنی ردپایی از سراب
شعر یعنی یک سوال بی جواب

شعر یعنی قند و فنجان ، چای عشق
شعر یعنی آبی دریای عشق

شعر یعنی رنگ صحرای جنوب
شعر یعنی یک بغل ، احساس خوب

شعر یعنی یک جهان دیوانگی
شعر یعنی پیله گی ، پروانگی

شعر یعنی واژه های خنده دار
شعر یعنی یک سفر تا قندهار

ترس ، حسرت ، عاشقی ، مرگ و جنون
شعر یعنی خانه ای از رنگ خون

ساکت و آسوده و آرام ...... هیس!!! . . .
شعر یعنی مثل باران خیسِ خیس

مهدی حبیبی

با نگاهی مهربان ، نابود کن تردید را
بازهم در آسمان ، دلگرم کن خورشید را

خطی از بطلان بکش بر باور دیروز من
روزی از یادم ببر این ناله ی جانسوز من

با محبت ، زخمهای تازه ام را حذف کن
از طلوع صبحها ، خمیازه ام را حذف کن

سیم نا کوک دل آزرده ی گیتار منم
آخرین کام سبک از لب سیگار منم

سیم ناکوک دلم را با صدایت کوک کن
فکر رونق دادن این خانه ی متروک کن

کاش از قلبم بگیری زردی پاییز را
تا فراموشش کنم نامردی پاییز را

مهدی حبیبی

از بدی اغماض کن یک صبح دیگر آمده قصه را پرداز کن یک صبح دیگر آمده مثل شبنم زنده کن گلبرگ های خسته را مثل مریم ناز کن یک صبح دیگر آمده صفحه ذهن کبوتر خالی از لبخند توست بازهم پرواز کن یک صبح دیگر آمده صبح یعنی فرصتی دیگر برای عاشقی عشق را آغاز کن یک صبح دیگر آمده با نگاه مهربانت آسمان را شاد کنشور را آواز کن یک صبح دیگر آمده سیم گیتار دلت را کوک کن با خنده اینغمه ی دل ساز کن یک صبح دیگر آمده با زبان چشمهایت نکته ها با من بگونکته را ایجاز کن یک صبح دیگر آمده در میان آسمان با غمزه ای خورشید گفت چشم خود را بازکن یک صبح دیگر آمده مهدی حبیبی

بی تو من از غم این پنجره ها لبریزم

غرق این عصر غریبانه و خوف انگیزم

دود سیگار من و عطر تو تلفیق شده

ذهن من بی تو پر از همهمه و جیغ شده

دل من بی تو از این ثانیه ها میمیرد

شعر من در گذر قافیه ها میمیرد

بعد تو همنفسم جز غم و تنهایی نیست

رفتی و حال من خسته تماشایی نیست

بین ما فاصله کم نیست ، خودت می دانی

حال من دست خودم نیست ، خودت می دانی

رنج و تنهایی و آشفتگی و گیجی من

نیستی شاهد این مردن تدریجی من

مهدی حبیبی

من که مجنون توام ، دیوانه می خواهی چکار؟باده ی نابی خودت ، میخانه می خواهی چکار؟ خانه ی قلبم برایت گرچه قدری کوچکستدر دلم ساکن چو گشتی ، خانه می خواهی چکار؟ جام زرین شرابم ، چشمهای رنگی اتنازنینم ساغر و پیمانه می خواهی چکار؟ من گرفتار تو هستم با دل دیوانه امچون اسیر دام گشتم ، دانه می خواهی چکار؟ با شمیم ناب و خوش عطر تنت ای مهربان بوی عطر گندم و ریحانه می خواهی چکار؟ از سر زلف پریشان تو بگذشته نسیمگیسوانت را رها کن ، شانه می خواهی چکار؟ مهدی حبیبی

سخت درگیر خیالات و پر از وهمی تو
من ندانم که چرا این همه بی رحمی تو

خون دل می خورم هرشب به سحر از غم تو
به خدا حس مرا هیچ نمیفهمی تو

مهدی حبیبی

من از عشقت به خدا دل بکنم ، میمیرم
چون اسیر تو نباشد بدنم، میمیرم

زنده ام تا که گرفتار تو و دربندم
تا رها می شود این جان و تنم ، میمیرم

اسم زیبای تو وابسته به لبهای من است
عطر بیگانه بگیرد دهنم ، میمیرم

مهر من در دل پاک تو اگر افتاده ست
این دل صاف تو را گر شکنم ، میمیرم

بی تو میمیرم و این حرف مرا ساده نگیر
اعتنا گر نکنی بر سخنم ، میمیرم

گفته بودی که دگر قید تو را باید زد
رگ من قید تو باشد ، بزنم ، میمیرم

مهدی حبیبی

وقت رفتن گوشه ی چشمی نگاهم می کنی؟وقت رفتن ، غرق در افسوس و آهم می کنی؟ وقت رفتن اشکهایت را نشانم می دهی؟وقت رفتن بغضی از آتش فشانم می دهی؟ وقت رفتن دستهایت را به دستم می دهی؟وقت رفتن با غرور خود شکستم می دهی؟ وقت رفتن روبرویم لحظه ای می ایستی؟مثل هرشب وقت رفتن هم کنارم نیستی؟ طعم تلخ این جدایی را خودت هم می چشی؟ وقت رفتن خانه ی دل را به آتش می کشی؟ وقت رفتن می زنی لبخند یا دیرت شده؟این شب تاریک یلدا دست و پاگیرت شده؟ وقت رفتن از غروب سرد پاییزی نگولااقل تا من نگاهت می کنم ، چیزی نگو وقت رفتن در دلم جز حسرت و تشویش نیست وقت رفتن شد ، بگو رفتن دروغی بیش نی

mehdi_habiby@

کانال شعرهای مهدی حبیبی در تلگرام

بی تو هر ثانیه تنها بشوم ، میمیرمغیر از آغوش تو هرجا بروم ، میمیرم بی تو از حال بد و زار خودم می شِکنم بی تو آرام ، در افکار خودم می شِکنم بی تو در ظلمت شبهای خزان ، پنهانمبی تو منحوس ترین طالع یک فنجانم بی تو من ماهی دریازده ی مفلوکمبی تو بیهوده به آمار زمین مشکوکم بی تو آن برگ پریشان شده ی کاج ، منمساحل خسته و دلواپس امواج ، منم بی تو در نقطه ی تاریک دلم ، محبوسمدر همین نقطه ی تاریک دلم ، می پوسم خسته و بی دل و پوشالی و پوچم بی تو آن پرستوی جدامانده ز کوچم بی تو مهدی حبیبی

دلش گرفته ساعت همیشه روی هشته اون که پیشم بود عمری رفته و برنگشته یه روزی برمی گردی خدا خودش گواهه ولی تا برگشتنت چشام همش به راهه به عکسه روی دیوار نگام همیشه زومه کنار من بودنت تمام آرزومه بیا که از نگاهت دوباره جون بگیرم چیزی نمونده تا من رنگ جنون بگیرم بذار که ویرون بشم تو ناز اون نگاهت نذار که دامنم رو بازم بگیره آهت میرم کنار برکه شاید بیای کنارم غروب که میشه نزدیک انگار همینه کارم دلم می جوشه بازم شبیه سیر و سرکه وقتی که عکس چشمات می افته توی برکه مهدی حبیبی

این شعرو تقدیم میکنم به متولدین ماه قشنگ شهریور: زنبق و نیلوفر و یاس و میخک سوسن و آلاله ، کنار پیچک بازم میون آسمون نشسته ستاره با ناز و ادا و چشمک مثل همیشه از دل مزرعه دور میکنه کلاغا رو مترسک خورشید خانوم از اون بالا می خنده به خوبی هاش ، قشنگی هاش ، نکن شک وقتشه که از خونه بیرون بیای تنها دیگه نشین تو این اتاقک با من بخون دوباره مهربونم با ساز و آواز و به رقص و تنبک زاده ی ماه خوب شهریوری همنفسم ، تولدت مبارک مهد

بی تو این دیده کجا میل به دیدن دارد
قصه ی عشق مگر بی تو شنیدن دارد

بال پرواز مرا سخت شکستی ای داد
بعدتو وحشت یک لحظه پریدن دارد

لب خشکیده ی مارا نظری کن جانا
جز لبت بوسه مگر ارزش چیدن دارد

ای که راهت ز ره عشق جدا بنمودی
واقعا بعد تو این راه رسیدن دارد

مونسی نیست مرا بعد سفر کردن تو
همدم دردم و این درد، کشیدن دارد

تا که پرهیز نمودی ز هم آغوشی من
سینه ام حسرت آغوش ، شدیدا دارد

مهدی حبیبی

بارش های پراکنده

می خواهد چشمهایم

گاهی که عطرت می پیچد

توام با وزش باد

مهدی حبیبی

تو می روی

و من فقط نگاهت می گنم

چون ریزگردی معلق

که می خواهد

تنها

هوای تو را داشته باشد

مهدی حبیبی

به آواز خروس

نیازی نیست

لبخند صبحگاهی ات

که باشد ،

هر بامداد کبک من خروس می خواند

مهدی حبیبی

عاقبت نقاش شدیم

بس خوب کشیدیم

تو خط و نشان

من ، ناز را

مهدی حبیبی

حکایات فراوانی شمردند که مستی را به داروغه سپردند بگفتندش زدی فریاد در باغ تو را حد می زند هفتاد شلاق بگفتش نکته ها داروغه با اخم که با این جام بر جانت زدی زخم از این مستی نمودی خویش ، نابود ندانستی تو را ایام ، آلود گرفتی جان سالم را به بازی کجا رفت آن نشاط و سرفرازی به زیر لب سخن آورد آن مست که من رفتم دگر داروغه از دست ولی با حسرت و آشفته حالی کنون از محضرت دارم سوالی اگر این تن ز مستی در گزند است کجا شلاق ، جان را سودمند است مهدی حبیبی

درزی حاذقی نیستم

تنها هنرم چشم دوختن است

آن هم فقط به در

مهدی حبیبی

حاضرم در خانه ی چشم تو زندانی شوم تا ابد درگیر اندوه و پشیمانی شوم در حضور دیگران احساس را پنهان نکنمن نمی خواهم اسیر عشق پنهانی شوم در کنارت ، چشمه ی آبم ، زلالم ، آبی ام با نبودت بی گمان دریای طوفانی شوم رفتی و من مثل شبها سرد و خاموشم ، بیاتا من از فانوس چشمت ، ماه رخشانی شوم در اتاق کوچکم محزون و غمگینم ولیقصد آن دارم ، رها از این هُلُفدانی شوم ای سر و پایم فدای چشمهای مشکی ات عید قربان آمده ، بگذار قربانی شوم مهدی حبیبی